Over slavernij, Mariah Kipkerrie en Meg Ryan

Het is alweer bijna twee weken geleden, 6 december. Een heuglijke dag. Eindelijk was Sinterklaas jarig geweest en kon hij, vele ervaringen rijker en nog meer illusies en cadeautjes armer, weer terug op de stoomboot stappen richting Spanje. Met een ruim vol groene, gele, paarse, stroopwafel- en roetveegpieten. Want ze mogen dan niet meer zwart of donkerbruin zijn, het blijven natuurlijk wel zijn slaafjes hé. Hier en daar zit er gelukkig nog een authentiek diepzwart gekleurd exemplaar tussen. Hij houdt zijn lippen stijf op elkaar, een flinke glimlach kan zijn aanwezigheid in het overigens pikdonkere ruim natuurlijk verraden, waardoor hij alsnog door anti-zwartepietenextremisten opgespoord wordt en voor de hedendaagse variant van de Spaanse Inquisitie moet verschijnen. Komt hij toch nog in Spanje terecht en is het cirkeltje weer rond. Nee, dan vroeger. Toen kon je verkleed als Zwarte Piet (jawel, met hoofdletters!) nog ongestoord over straat lopen. Behalve hartje zomer natuurlijk, want dan begonnen de mensen toch achter hun oren te krabben en te twijfelen aan je verstandelijk vermogen. De kans dat je dan opgepakt werd door mannen met witte jassen was vrij groot. Maar zo in de maand november kon dat met groot gemak. En geen mens die er aan dacht om maar enig verband te leggen met ons slavernijverleden, waar we toch een belangrijk deel van onze zeer rijke en weelderige Gouden Eeuw aan te danken hebben. Ook niemand die medelijden met je had, omdat je zo’n zielig knechtje van die oude man met dito baard was en aldoor door hem de daken opgejaagd werd als ware hij een soort moderne Balthasar Coymans. Niemand die overigens zeurt dat ook Nederlanders als slaven verhandeld werden, nog voor wij onze overzeese gebiedsdelen ontdekt hadden en tot exploitatie waren overgegaan. De Barbarijse zeerovers wisten al na de Middeleeuwen dat wij een nijverig en hardwerkend volkje waren, die makkelijk ingezet konden worden als galei- en bouwslaaf. Daar hoor je niemand over en waar is dat standbeeld ter nagedachtenis aan die naar schatting 12 000 voorouders?

 

Ol aai wont foor kristmus…

Maar goed, daar ging het niet om. Sinterklaas is terug naar zijn overwinteringsgebied en op 6 december mocht het weer: Sky Radio Christmas Station. Toch het muzikale hoogtepunt van het jaar. Eindelijk weer luidkeels meeblèren met Mariah Kipkerrie: Ol aai wont foor krismus is joeoeoeoeoeoe! Of een traantje laten bij het aanhoren van het aandoenlijke Flappie, ieder jaar weer. Terwijl je weet dat het konijn uiteindelijk op de kerstdis belandt. Nooit een keer een verrassende wending dat het beestje op het gazon blijkt rond te huppelen en in plaats daarvan een flinke rollade of zo op tafel verschijnt en dat vader niet in het fietsenschuurtje te vinden is, maar eindelijk uit de kast gekomen is en er vandoor gegaan met zijn oude jeugdvriend. Om maar iets willekeurigs te noemen. Waar zou Flappie uithangen trouwens, ik heb hem dit jaar nog niet vaak op Sky Radio gehoord. Slade wel, natuurlijk, met de heerlijke rauwe doordronken stem van Noddy Holder: Iiiiiiiit’s Christmaaaaaaaas! Maar een van de hoogtepunten in dit rijtje vind ik toch altijd weer A Fairytale of New York. Over doordronken stemgeluid gesproken, de stem van Pogues-voorman Shane MacGowan is door meer dan alleen drank aangetast. En dan die heerlijke tegenstem van Kirsty MacColl. (Die overigens nog een heel leuk nummer op haar playlist had staan met de enorm lange titel; There’s a guy works down the chipshop swears he’s Elvis.) Wat een genot toch die heerlijke kerstnummers. Beter dan Stille Nacht, Heil’ge Nacht, De herdertjes lagen bij nachte of Nu zijt wellekome. Verplichte nummers in mijn kindertijd, want katholiek opgevoed. Of in ieder geval op een katholieke school gezeten en daar menigmaal dit soort stichtelijke liederen moeten meezingen. Maar na drie dagen zowat ieder uur ieder nummer minimaal een keer gehoord te hebben, begint de verveling toe te slaan en langzaam verlang ik terug naar de herdertjes of de stille nacht. Zolang het maar niet weer die Kipkerrie is. De zenderkeuze neigt steeds vaker terug naar de oude vertrouwde NPO Radio 2, iets wat vroeger gewoon Hilversum 2 heette. Want daar maakt men zich op voor een nieuw hoogtepunt van het jaar: de Top 2000. Dit betekent in ieder geval dat de kans dat je tussen eerste kerstdag en de jaarwisseling twee keer hetzelfde nummer hoort 0,0% is. Jonge en oude nummers passeren de revue. Herkenbare, maar ook totaal onherkenbare nummers van nog onherkenbaardere artiesten. Bands waar je niet eens het bestaan van vermoedde, maar die blijkbaar toch een zodanig grote schare fans in ons land hebben dat zij het tot een plaatsje in deze Top 2000 geschopt hebben.

 

Maar voor het zover is…

Eerst moeten we ons nog even door de donkerste dagen van het jaar worstelen. Daarbij gelukkig geholpen door de door Coca Cola geïntroduceerde dikbuikige, goedlachse kerstman. Want dankzij dit zoete suikerdrankje zitten we nu al jaren opgescheept met deze vleesgeworden maar uit de kluiten gewassen equivalent van de Rien Poortvliet-kabouter. Trouwens, over kabouters gesproken: volgens de overlevering wordt deze kerstman bijgestaan door een heel leger aan elfen. Die voor hem ergens in de diepe krochten van de Noordpool dag in, dag uit de cadeautjes voor de brave kindertjes in de westerse landen aan het inpakken zijn. Als een soort naaiatelier waar menig Europees kledingmerk tegen dumpprijzen de kleding laat maken en waar de arbeidsomstandighedenwet nog niet doorgedrongen is, laat staan het Kinderwetje van Van Houten. En daar hoor je ook eens niemand over. Wel afgeven op Zwarte Piet (die trouwens zelf ook afgeeft), maar vragen stellen in de Tweede Kamer over de dwangarbeid van kleine mensjes door de Kerstman, hohohohohooooo maar. Waarom niet eigenlijk? Omdat die elfjes niet echt bestaan? Nee, dan Zwarte Piet, die bestaat wel! Ik zou bijna zeggen: duuuuuh, maar ik kan me nog net inhouden, want dit blijkt inmiddels alweer een achterhaalde en postmodernistische kreet te zijn. 

 

When Harry met Sally

Maar goed, die kerstdagen, ze zijn niet aan ons besteed. Tot de millenniumwisseling verscheen er nog wel eens een rijkelijk versierde echte kerstboom in ons huis, maar dat was meer vanwege de kerstvieringen met familie en de pleegkinderen die we toen in huis hadden. Toen we het Zeeuws-Vlaamse land eenmaal verruild hadden voor de rest van Nederland bleef de kerstversiering in de eerste jaren beperkt tot een klein kunststof exemplaar van amper een liniaal groot en later helemaal niet meer. De ballen hebben nog een tijdje gefungeerd als vulling voor een grote vaas, om toch een beetje een kerstsfeer te creëren. Maar ook die moeite besparen we ons de laatste jaren. Niet dat we er geen goede herinneringen aan hebben hoor, sterker nog: ons eerste afspraakje was op kerstavond 1989. Met z’n tweetjes naar de film “When Harry met Sally”, bekend geworden vanwege het gefakete orgasme van Meg Ryan in een overvol eethuis. En dat was onze eerste date, dit jaar 27 jaar geleden. Voor ons blijft deze film dan ook eeuwig “When Theo met Marnie” heten. We hebben het liever het hele jaar gezellig, want waarom moet er zoveel nadruk gelegd worden op gezelligheid met de kerstdagen? Het zijn ook van die beladen dagen. Vrede op aarde, dat is blijkbaar alleen op die twee dagen belangrijk. De overige 363 dagen mogen we elkaar de hersens inslaan, als we tijdens de kerstdagen maar vrede hebben. Kunnen we dat niet een keer omdraaien? Alleen met de kerstdagen oorlog voeren en geweld toepassen en de rest van het jaar vrede? Dat zou al een hoop ellende schelen.

 

Marnie en ik wensen jullie in ieder geval allemaal fijne feestdagen, hoe je ze ook doorbrengt!

 

 

Deze bijdrage is geplaatst in de categorie Diversen.

4 reacties op “Fijne feestdagen?

  1. Hoi Theo, nog steeds niet nagedaan of geïmiteerd door anderen: de Kerst-rap van ‘de Herdertjes lagen bij Nachte’. Was het 1991 of zoiets? We waren onze tijd ver vooruit.

Vond je het een leuk verhaal? Reageer als je dat wilt.